Agnieszka Brzezinska

Ta historia zaczyna się od kreski. Jako dziecko, pierwszego dnia w szkole, zostałam uderzona po rękach za to, że pisałam lewą ręką i za to, że moje kreski nie chciały mieścić się w szablonie. To doświadczenie zapisało się w mojej pamięci na zawsze. Dziś maluję wyłącznie lewą ręką. Kreska, która kiedyś była źródłem bólu, stała się moim znakiem rozpoznawczym – początkiem drogi twórczej. Moje obrazy są zapisem emocji i relacji. Intensywne czerwienie, głębokie błękity, energetyczne pomarańcze – dla mnie kolor nie jest dekoracją, lecz językiem. Każda barwa symbolizuje więzi i spotkania, a całość malarskiej kompozycji staje się opowieścią o człowieku w świecie pełnym emocji. Postacie, które przedstawiam, są anonimowe, zwrócone tyłem do widza. Brak twarzy sprawia, że każdy może odnaleźć w nich siebie. To uniwersalne figury – siostry, przyjaciółki, partnerzy – zaproszenie do wspólnej kontemplacji. Minimalistyczna forma łączy się z ekspresją koloru. Z jednej strony uproszczenie sylwetek, geometryzacja kształtów i redukcja detalu, z drugiej – intensywne kontrasty barwne, które niosą ogromny ładunek emocjonalny. Jestem osobą dynamiczną, pełną życia, a moje obrazy oddają tę energię. Towarzyszy mi mąż, który wspiera mnie w twórczych poszukiwaniach. Razem idziemy drogą sztuki, odkrywając, że malarstwo jest nie tylko wyrazem artystycznym, lecz także sposobem budowania wspólnoty i relacji. Cały cykl prac jest pamiętnikiem – historią przemienionego bólu, siły kobiecości i znaczenia bliskości. To opowieść o tym, jak jedno dziecięce doświadczenie mogło zapoczątkować wieloletnią podróż przez sztukę i życie. Moja twórczość to historia kreski, która kiedyś była powodem bólu, a dziś jest znakiem wolności. To historia dziecka, które nie chciało rysować tak, jak kazano, i kobiety, która odważyła się pójść własną drogą. To także historia miłości i wsparcia – bo za moją sztuką stoi również partnerstwo i wspólna droga w poszukiwaniu piękna.