Fase 3

PainterOnRoad_Schets_00111

Lost In My Circle 2 (Station_0)

In dit werk ontvouwt zich een menselijk landschap van kracht, chaos en kleur. Figuren in geel, blauw, rood en groen bewegen omhoog als klimmers in een fragiele wereld. Ze lijken samen te zoeken, te worstelen, te bouwen — een hemelbestorming in diversiteit. 
De lijnen en krassen houden hen tegelijk bijeen en uit elkaar: sporen van emotie, botsing en hoop. De geometrische vormen voegen structuur toe, als rationele pogingen om orde te scheppen in een overvolle werkelijkheid. Ondanks de spanning blijft het schilderij open, levendig en licht — een ode aan de gezamenlijke zoektocht naar richting.

Climbers of the Broken Sky

Station 00

Lost In My Circle 
 
In 'Lost In My Circle' schetst Boronski met ruwe, zware houtskoollijnen een eenzame figuur die gevangen zit in een geometrische kooi. De man is geïsoleerd; opgesloten in een afgekaderde ruimte die hem zowel beschermt als verstikt. De harde contrasten, het weggegumde residu en het donkere stof op het doek benadrukken de fysieke beklemming en de psychologische stilstand. Het beeld toont puur de beklemming van een mens die vastzit binnen zijn eigen grenzen. 
 
 
Lost In My Circle 
 
In 'Lost In My Circle', Boronski uses rough, heavy charcoal lines to sketch a solitary figure trapped inside a geometric cage. The man is isolated; confined within a framed space that both protects and suffocates him. The harsh contrasts, the erased residue, and the dark dust on the canvas emphasize the physical confinement and psychological stagnation. The image captures the pure suffocation of a human being stuck, wandering within the strict borders of his own circle.

Lost In My Circle (Station_0)

Bending Sound I 
Station 1 from the series Painter on the Road. The first awakening — the moment something resonates beyond routine. A figure emerges from a luminous opening, no longer contained but not yet free. The composition breaks open: where Station 0 was gridlocked, here light forces its way through. Gestural charcoal lines bend and vibrate across washes of ink and paint, suggesting sound made visible. The surface carries the tension between stillness and the first impulse to move.

Bending sound 1

Station 0 from the series Painter on the Road. The title speaks to a universal condition: sleepwalking through a life dictated by routine, algorithm, and expectation. A solitary figure sits trapped within a grid of charcoal lines and muted washes, not yet aware of the cage. The layered surface of ink, charcoal, and paint echoes the process itself: building up and breaking down until only the essential tension remains.

Lost in my circleI 1

De Kooi Station 0 uit de serie Drift 
Een mens binnen een cirkel van schermen. Gestuurd door wat hem wordt voorgeschoteld, zonder frictie, zonder verlangen, zonder vraag. De wereld is een feed. 
De Kooi is het nulpunt van de serie Drift: het moment voordat er een weg kan beginnen. Niet de gevangenis van buitenaf, maar die van binnenuit. De kooi heeft geen slot. Dat is het punt. 
"The cage has no lock. You are the one who stays." 
 
ENGLISH The Cage 
Station 0 from the series Drift 
A person inside a circle of screens. Directed by what is presented to them, without friction, without desire, without question. The world is a feed. 
The Cage is the zero point of the Drift series: the moment before a path can begin. Not a prison imposed from outside, but one constructed from within. The cage has no lock. That is the point. 
"The cage has no lock. You are the one who stays."

PainterOnRoad_Schets_0012

Got to keep searching and searching 8

IMG_7603

PainterOnRoad_Schets_0019

Bending sound 2

station 01

Beding sounds 3

NL 
“Ik heb een lange weg van wanhoop afgelegd” is een monochroom schilderij waarin Willem Boronski stilte, slijtage en herinnering tastbaar maakt. Vage figuren lijken langzaam op te stijgen uit verweerde lagen wit en grijs. Verticale vormen suggereren obstakels of afstand, terwijl krassen en houtskoollijnen sporen van kwetsbaarheid en veerkracht tonen. Dit werk ademt verstilling, maar ook het volhouden in onzekerheid. 
 
ENG 
“I’ve Travelled A Long Road Of Despair” is a monochrome painting in which Willem Boronski renders silence, erosion, and memory tangible. Faint figures seem to rise from worn layers of white and grey. Vertical forms suggest barriers or distance, while scratches and charcoal marks reflect fragility and resilience. The work breathes stillness, yet also quiet perseverance amid uncertainty.

I’ve Travelled A Long Road Of Despair

Acte II

Got to keep searching and searching 12

A figure moves between two open cube structures — one suspended above, one collapsing below — surrounded by dense, inky trees. Built from ink washes, white gouache and chalk on paper, the work is nearly monochrome: black, white, warm sand. The cube is not a cage here, but an unfinished portable construction, assembled and disassembled on the road. The title echoes the condition of the searcher: the searching itself is the destination. Part of the Painter on the Road series, 2026.

Got to keep searching and searching 1

NL 
In On the Road to Tarascon – Tangled up in Blue wordt een herinnering aan Van Goghs verloren schilderij omgezet in een abstract landschap van beweging en melancholie. Gelaagde verf en papier onthullen sporen van wat was, terwijl houtskoollijnen het proces zichtbaar houden. 
 
ENG 
In On the Road to Tarascon – Tangled up in Blue, a memory of Van Gogh’s lost painting is transformed into an abstract landscape of movement and melancholy. Layered paint and paper reveal traces of what once was, while charcoal lines expose the process itself.

On the Road to Tarascon, Tangled up in Blue

260501_v8b_Poster_Station_04_BeginWeg

260501_v9b_Poster_Station_05_TheWalker

First Tremor, Then Scatter S01

Mixed media op rijstpapier (Gouache, Inkt, Collage) 
 
In dit werk herinterpreteert Boronski het verloren gewaande schilderij De schilder op weg naar Tarascon van Vincent van Gogh. De kunstenaar combineert de fragiliteit van oosters rijstpapier met zware, pasteuze gouache en nerveuze inktlijnen. Door de contouren bewust te laten afwijken van de kleurvlakken (‘off-register’), ontstaat een dynamisch beeld van een ploeterende reiziger. De ironische titel verwijst naar de frictie tussen de zwaarte van de fysieke tocht en de hoop op artistieke verlossing.

Everything Is Gonna Be Beautiful

260501_Poster_Station_07_Bliss

15:49Claude responded: Bliss 07Bliss 07 
Willem Boronski, 2026 
Mixed media on paper — torn rice paper, ink, shellac, primer 
Series: Painter on the Road 
 
A figure steps out of its own painting. 
Torn rice paper, ink, shellac, and primer build a surface that is never quite finished — deliberately so. The seated figure emerges from the picture plane as if crossing a threshold: one arm reaching outward, the composition itself dissolving at the edges into raw ground and scattered pigment. 
The rectangular form surrounding the figure reads as canvas, frame, and exit simultaneously. What is inside and what is outside remains deliberately unresolved. 
Bliss 07 is part of the Painter on the Road series — works made in motion, where the act of painting and the subject of painting become one.

Bliss 07 0001

IMG_8048

Acte III the Leap

IMG_7605

PainterOnRoad_Schets_0015

260501_Poster_Station_08_DeSprong

260501_Poster_Station_09_Kwantum

NL 
Geïnspireerd door het idee dat wij allen bestaan uit sterrenstof en deel zijn van één natuur, construeerde Boronski dit werk uit scherven, oude schetsen en verscheurde tekeningen. De fragmenten zijn als bloemvormen samengebracht, alsof ze een nieuwe formule volgen. Wat verloren leek, krijgt een tweede leven in een nieuwe compositie. Elk stuk draagt herinnering, maar pas in combinatie ontstaat iets onverwachts. De gelaagdheid in kleur en vorm nodigt uit tot een visuele tijdreis: je ziet telkens iets anders, afhankelijk van moment en stemming. 
ENG 
Inspired by the thought that we are all made of stardust and belong to one nature, Boronski created this work from shards, sketches and torn drawings. The fragments form flower-like shapes in a renewed structure. What was once lost finds new life. Each part carries memory, yet only in unity does a fresh image emerge. The layered colours and forms invite you to time travel—what you see depends on where you stand and who you are in that moment

She Dressed in Bloom and Broken Sky

260501_Poster_Station_10_OneMalkuth

NL 
In Drawn by a Thread, Undone by a Whisper beweegt een rode lijn als een draad van het lot door abstracte kleurvelden en gefragmenteerde vormen. Rood, blauw en geel suggereren innerlijke landschappen. De lijn verbindt, verdwijnt, verschijnt opnieuw — als een fluistering in verf. 
 
ENG 
In Drawn by a Thread, Undone by a Whisper, a red line moves like a thread of fate through abstract color fields and fragmented forms. Red, blue, and yellow evoke inner landscapes. The line connects, vanishes, reappears — like a whisper in paint.

Drawn by a Thread, Undone by a Whisper

Station 02

IMG_7852

IMG_7851

IMG_8115 2

IMG_8117

260501_v7b_Poster_Station_03_DeVal

IMG_8103

IMG_8106

IMG_7914

Dit werk pulseert met de nerveuze energie van een transit. In een bijna monochroom palet van asgrijs en diepzwart verschijnt een gefragmenteerde figuur, gevangen tussen vorming en ontbinding. De skeletachtige handvorm en de suggestie van een masker roepen de sfeer op van Bowie’s Thin White Duke: afstandelijk en koortsachtig tegelijk. De rauwe, rode lijnen snijden als bloedende spoorstaven door het linnen en markeren de frictie van de reis tussen stations. Een visuele drift.

The Return of the Thin White Duke

Amor Fati

NL 
Can’t remember when I was born And I forgot when I died is een kwetsbare schets, geïnspireerd op Van Gogh’s verdwenen werk The Painter on the Road to Tarascon. Op bruin papier verschijnt een reizende figuur met stok en ezel, opgebouwd uit houtskool, rode draad en vervagende lijnen. De lege achtergrond benadrukt zijn richtingloosheid. Waar gaat hij heen? Wat volgt hij? Wat drijft hem? De titel suggereert een vervaagd besef van tijd en identiteit—tussen herinnering en verdwijnen. 
 
ENG 
Can’t remember when I was born And I forgot when I died is a fragile sketch, inspired by Van Gogh’s lost painting The Painter on the Road to Tarascon. A traveling figure with staff and easel emerges on brown paper, drawn in charcoal, red thread, and fading lines. The blank background underscores his lack of direction. Where is he going? What leads him? What drives him? The title evokes a blurred sense of time and identity—between memory and disappearance.

Put my heart upon the hill where some happiness I’ll find

NL 
Can’t remember when I was born And I forgot when I died is een kwetsbare schets, gebaseerd op Van Gogh’s verdwenen werk The Painter on the Road to Tarascon. Op bruin papier verschijnt een fragmentarisch, spookachtig figuur, opgebouwd uit houtskool, rode draad en vervagende contouren. De lege achtergrond benadrukt geheugenverlies en desoriëntatie. Lijnen suggereren een lichaam dat oplost in tijd en ruimte; de draad volgt een spoor van verlangen. De titel weerklinkt als echo van een vervagende identiteit. 
 
ENG 
Can’t remember when I was born And I forgot when I died is a fragile sketch, based on Van Gogh’s lost painting The Painter on the Road to Tarascon. A ghost-like figure emerges on brown paper, composed of charcoal, red thread, and fading contours. The empty background evokes memory loss and disorientation. Lines suggest a body dissolving in time and space; the thread traces a path of longing. The title echoes a vanishing sense of self.

Can't remember when I was born And I forgot when I died

Painter on the Road | Still on the Road
An Exploration of Conscious Deceleration
Welcome to Studio Boronski's digital extension — a living exhibition that grows with the journey.
In an era accelerated by algorithms and weightless pixels, Willem Boronski chooses the resistance of matter. Painter on the Road unfolds as an existential roadmap across 11 stations. Inspired by a lost Van Gogh masterpiece, the 'Painter' wanders through a landscape of charcoal and ash, shellac and ink, torn paper — never arriving, only walking.
A protest against the visual poverty of the digital age. While AI calculates motion, Boronski builds it — frame by frame, thread by thread. From the 'Vertical Paradox' of the ladder to the 'Horizontal Drift' of the open road, this exhibition invites you to stop.
The road has not ended. New stations follow as the journey continues.
Step out of the stream. Find the contemplative silence.

Painter on the Road - Still on the road